از ما مى باشد ( 1929 ) و سپس ثابت نموده كه كهكشان ها در حال دور شدن از همديگر نيز مى باشند . معناى اين مطلب و قانون دوم علمى اين است كه جهان دايما در حال توسع و باز شدن است ، كه قرآن مجيد آن را چنين بيان مى دارد : وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ . ( الذاريات / 47 ) . و ما آسمان را با قدرت بنا كرديم ، و همواره آن را وسعت مىبخشيم . و بر اين اساس اگر ما به عقب برگرديم و فرض كنيم كه كهكشان ها به حالت اولى خود بر مىگردد ، همه جهان در نقطه يگانه‌اى بر مىگردند كه قبل از آن موجود نبوده اند ، و به اصطلاح بعضى ها ، به نقطه انفجار بزرگ مىرسد كه حدوث جهان را ثابت مىسازد . فرق بين امر و خلق در قرآن بعضى از فلاسفه « عالم امر » را به « ابداع مجردات » و « عالم خلق » را به « ايجاد ماديات و اجسام » مى دانند . از لازمه خلق ، تدرج و زمان و مكان است ، ولى امر ، آنى و بدون تدرج است . قرآن مجيد أوّلًا اجمالًا از تعدد اين دو عنوان خبر مىدهد : « أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ » ( الأعراف / 54 ) . آگاه باشيد كه آفرينش و تدبير ( جهان ) ، از آن او ( و به فرمان او ) ست ! و در مورد آفرينش ماده و ماديات مىفرمايد : « إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ » ( يونس / 3 ) . پروردگار شما ، خداوندى است كه آسمانها و زمين را در شش روز [ شش دوران ] آفريد ؛ سپس بر تخت ( قدرت ) قرار گرفت ، و به تدبير كار ( جهان ) پرداخت .