مردى نزد متوكل عباسى كفش كهنه‌اى آورد و ادعا كرد كه كفش حضرت پيغمبر اكرم ( ص ) است متوكل فوراً كفش را بوسيد و جايزه‌اى به مرد مذكور داد ، وقتى او از قصر بيرون رفت متوكل قسم خورد كه كفش ، كفش آن حضرت نيست و مرد عرب دروغ گفته است . . . اطرافيان گفتند پس چرا آن را بوسيدى و به مرد مذكور كمك كردى ؟ گفت اگر چنين نمىكردم بيرون رفت و مردم مىگفت اين زنديق منكر پيغمبر ( ص ) است و به كفش پيامبر بىاعتنايى كرد ! و مردم نيز او را تصديق مىكردند ! ! روانشناسى عوام چنين است ، حكومت‌ها به مجرد احتمال نزد آن‌ها مجرم هستند و هر كس هر چه درباره حكومت و پولداران و مشاهير و علماى دينى و منتفذين بگويد مورد قبول واقع مىشود ، مگر آن كه خلاف آن ثابت شود ، و لذا وارد شده است كه اتقوا مواضع التهم . از جاهاى تهمت برانگيز بپرهيزيد ، بنابراين علماى دينى بايد متوجه اين جهت باشند تا نفوذ كلمه را از دست ندهند كه ناكام مىمانند . به طور نمونه به موارد زير اشاره مىشود : 1 - حتى از پول حلال شخصى نبايد زن و فرزندان او از لباس‌هاى تجملى استفاده كنند و نبايد زنان آنان طلاى زياد داشته باشند . 2 - خانه و فرش و ظرف او با در نظر داشت وضع محيط آنان نبايد سؤال انگيز باشد . 3 - رفت و آمد زياد با اغنيا و دورى از عامه مردم بسيار به موقعيت آنان ضرر مىرساند . 4 - فساد اخلاقى پسران و دختران آنان ، حتماً اعتبار آنان را كاهش مىدهد . 5 - در بعضى محيطها خنديدن زياد و رفت و آمد زياد با مسئولين حكومتى خلاف تقواى دينى شمرده مىشود . 6 - رفت و آمد دختران جوان و پسران صبيح با يك عالم جوان ، يكى از مواضع تهمت و بدنامى عالم جوان است ، هر چند كه عالم مذكور نظر شهوى نداشته باشد . در يك حديث آمده است كه حضرت نبوى ( ص ) روزى در يك كوچه با يكى از زوجات خود ظاهراً صفيه ( رض ) صحبت مىكرد كه صحابىاى از راه گذشت ، حضرت خاتم النبيين ( ص ) فوراً آن صحابى را طلبيد و فرمود اين زن يكى از زوجات من فلانيه است ! آن مرد عرض كرد يا رسول الله مگر كسانى به شما بدگمان مىشود ؟ حضرت فرمود شيطان به آدمى از خون ( يا رگ‌هاى بدن او ) نزديك‌تر است و مبادا تو را به سوء ظن مبتلا كند . اين حديث چه راست باشد چه جعلى ، يك واقعيت خارجى را بيان مىكند ، كه بايد مد نظر همه باشد .