ثالثا : عبارات آن مغلق و پيچيده نباشد . 5 - در پذيرش طلاب تدين و درس فهمى و درس‌خوانى و صلاحيت خدمت او به مردم و دين در آينده مد نظر گرفته شود ، كه قهراً مسأله سن او در پذيرش مد نظر گرفته خواهد شد . مثلًا درس خواندن پيران و مردان بزرگ در مراحل سه گانه ثمرى نخواهد داشت ، و افرادى كه فهم آنان ضعيف يا تقواى دينى ندارند به درد اين كار نمىخورند . 6 - تعطيلات حتى المقدور كمتر شود تا عمر طلاب به هدر نرود ، و مدرسين نيز از ترك تدريس جز در مواقع ناچارى و اضطرار خوددارى كنند ، و نبايد كه عمر گران قيمت طلاب را ضايع گردانند . 7 - درباره تدريس مدرس ، بايد از شاگردان سراً معلومات شود كه آيا از عهده تدريس برآمده مىتواند يا نه ؟ بيان او رسا و مفهم است يا نه ؟ و اين موضوع براى رشد علمى طلاب ضرورى است . 8 - از طلاب فاضل و زيرك تشويق مادى و معنوى به عمل آيد . 9 - تمرين سخنرانى طلاب ، در مواقع مناسب فراموش نشود . 10 - اخراج فاقدين شرايط در اثناى درس خواندن از مدرسه ، مانند فساد اخلاقى ، و متجاهر بودن به گناه ، و ناكام شدن در دو امتحان ، و امثال ذلك ، عملى گردد . 11 - تدوير جلسات اخلاقى و توجيهى براى طلاب در مواقع مناسب ، كه طلاب علو طبعى و بلندى همت پيدا كنند ، درس را به آخر برسانند و براى پول نزد كسى تملق نكنند و با همصنفان خود به رقابت نپردازند كه ضررهاى عظيمى دارد ، و به وقار نوع اهل علم ضرر مىرساند و سبب بىاعتمادى مردم مىگردد . 12 - درباره توحيد لباس اهل علم و كيفيت آن ، در مراحل مختلف تعليمى ، تصميمى گرفته شود ، البته كه اين لباس به اختلاف مناطق و سليقه‌ها و عادات ، مختلف خواهد بود . 13 - از ترويج كينه و بغض و تكفير مسلمانان بايد شديداً جلوگيرى شود كه عاقبت آن ظهور القاعده و مثل آدم كشان پاكستانى مىباشد كه به حال دين و دنياى مسلمانان مضر خواهد بود . بهترين راه ، تبليغ اخوت اسلامى و برخورد اخلاقى بين مذاهب اسلامى باشد . 14 - با مشوره مدرسين ، بين طلاب شيعه و سنى رفت و آمد صورت گيرد تا بدبينىهاى بى جا جاى خود را به حسن تفاهم دهد ، كه فوائد زيادى دارد .