كارها ، مشوره كردن با مردم بود . جز در مورد احكام كه مشوره لازم نيست ، در بقيه امور مشوره لازم است . پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله و سلم در مورد احكام باكسى مشوره نمىكرد ، فقط به دستوار خدا عمل مىكرد ؛ زيرا احكام برآن‌حضرت صلى الله عليه وآله و سلم وحى مىشد . احكام مشوره نمىخواهد ، آنانىكه در مورد احكام مشوره مىدهند يا نظر خود را ارائه مىكنند ، در واقع ادعاى خدايى دارند و خود را شريك خدا مىدانند . دراين‌جا مىخواهم به يك موضوع مهم اشاره كنم كه گفتن آن ضرورى است ، ما بايد در ابتداء از خود شروع كنيم و مشكلات خود را بررسى نماييم . اين مشكل همين اكنون در شوراى ملى ( ولسى جرگه ) و شوراى بزرگان ( مجلس سناء ) كشور ما وجود دارد ، يك وقت در مورد موضوعات سياسى بحث مىكنند كه حكمى شرعى آن معلوم است ، به اصطلاح فقهى ، در موضوعات خارجى مشوره مىكنند ، اين كار خوب است و اشكالى هم ندارد ؛ ولى يك‌وقت راجع به چيزى بحث مىكنند كه از صلاحيت آنان خارج است ، مىخواهند بگويند : فلان چيز ممنوع است يا جايز ؟ بدون اين‌كه به شريعت رجوع كنند ، رأى و نظر خودشان را ابراز مىدارند ، در مورد احكام نظر شخصى خود را بيان مىكنند . چنين‌كارى براى آنان حرام است ، در واقع اين‌كار نوعى شرك به‌خداست ، مجلس حق ندارد براى مردم احكام وضع كند . نه رئيس جمهور چنين حقى را دارد ، نه صدر اعظم ، نه شوراى وزيران ، نه مجلس شوراى ملى و نه مجلس