مردم دارى كار بسى مشكل است ، اداره مردم در هر سطحىكه باشد ، چه در سطح يك كشور ، چه در سطح ولايت ، چه در سطح ولسوالىها و قريه‌ها ، بسيار زحمت مىخواهد ، هركس در محدوده مسئوليت خود ، از رياست جمهور تا وزارت‌خانه‌ها ، تا والىها ، ولسوال‌ها ، ملاها و بزرگان قومى ، همه در برابر مردم مسئوليت دارند و كارى بسيار مشكل و طاقت فرسا نيز مىباشد . تجربه ثابت كرده است كه خيلى از ملاها علم خوب هم داشته‌اند ، بيان فصيح هم داشته‌اند ؛ ولى مردم دارى درست بلد نبودند ، در كارهاى اجتماعى شكست خورده و مجبور شدند يك‌عمر در خانه بنيشيند و هيچ‌كارى هم نتوانند . مردم دارى مهارت مىخواهد ، حوصله‌مندى مىخواهد ، مردم دارى به زور نمىشود ، انسان مردم‌دار ، بايد بر اراده‌هاى مردم مسلط شود ، اراده‌هاى مردم را كنترل كند . بعضى اوقات حكومت‌ها به زور از مردم ماليه مىگيرند ، مردم راضى باشند يا نباشند ، آنان ماليات خود را مىگيرند . اين‌كار به مردم‌دارى ربطى ندارد ؛ زيرا مردم مجبور هستند به حكومت ماليه بدهند ؛ اگر ندهند به زور از آن‌ها مىگيرند ؛ اما مردم دارى غير از اين است ، يك‌وقت انسان مىخواهد مردم را با ميل و رغبت خودشان به‌كارى وا دارد ، اين‌كارى خيلى مهم است ، نفوذ مردمى مىخواهد ، مهارت مىخواهد تا در قلوب مردم براى خود جاه باز كند ؛ خصوصاً ملاها كه نه چوب دارند و نه چماق ! در بعضىكارها ،