عبدالله گفت من اين كار را نمىكنم ( شايد اين كار در آن زمان ذلت حساب مىشده ) . رئيس روميان گفت نصرانى شو من دخترم را به تو تزويج مىكنم و مملكت ( يا جايداد ) خود را با تو قسمت مىكنم . ( و تو زمامدار نصف كشور مىشوى ! ) عبدالله گفت قبول نمىكنم ! ! ! پيشواى كفار گفت سرم را ببوس تا تو را با هشتاد نفر همراهانت ( افراد عسكرى تحت امر او ) آزاد كنم . عبدالله كه ديد پاى آزادى هشتاد نفر مسلمان ديگر در ميان است فرمود اين كار را به واسطه رفقايم قبول مىكنم ، رفت و سر او را بوسيد ، و به دستور وى با تمام رفقايش آزاد شده به مركز اسلامى ( مدينه ) منوره مشرف و خدمت خليفه ثانى ( عمر رض ) رسيد خليفه به عنوان پاداش مردانگى عبدالله از جا برخاسته ، سر عبدالله را بوسيد . اصحاب پيغمبر گاه گاهى با عبدالله مزاج مىكردند كه سر كفار غير عرب ( عاج ) را بوسيدى ، عبدالله جواب مىداد ، خداوند به آن بوسيدن هشتاد نفر را آزاد ساخت « 1 » . خواننده گرامى تو را به خدا قسم يك مرتبه ديگر اين قصه سراسر افتخار آميز را بخوان و تأثير دين را در استقامت و صبر ملاحظه نما و آن وقت ببين كه ديانت و اسلاميت تو به كدام درجه است « 2 » .

--> ( 1 ) . سفينه البحار ، 121 ، ج 2 . ( 2 ) . مؤلف در اين‌جا از شرمندگى از حال خود ، به گريه افتاد .