غربىها به‌نام حقوق زن ، بنام دموكراسى ، بنام آزادى ، فرهنگ ابتذال را در كشورهاى اسلامى ما وارد مىكنند . آيا معناى آزادى همين است كه زنان با سينه‌ها برجسته و بدن نيمه عريان در كوچه و بازار ظاهر شوند ؟ بىحجابى هيچ‌وقت به‌كس شخصيت نمىدهد ، بىحجابى براى انسان عاقل نه تنها آزادى نيست ؛ بلكه يك نوع ذلت است . مگر اين ذلت نيست كه دختران در بيرون از خانه حجاب نپوشند و پسران شهوت ران مثل گربه در هرگوشه و كنار براى شكار آنان دام بيندازند ؟ . افغانستان در شرايط كنونى بيشتر به زن‌هاى با حجاب ضرورت دارد تا به بىحجاب و بدحجاب ، به دختران چادر پوش بيشتر نياز دارد تا به پا برهنه و سر برهنه ، اين كشور اكنون به زنان و مردان دانشمند و متخصص نياز دارد . اقتصاد كشورما زير صفر است ، مردم ما همه گدا هستند ، حتى دست دولت ما براى گدايى بسوى بيگانه‌ها دراز است . ما هيچ‌وقت به اين موضوع فكر كرده‌ايم ؟ هرچه رسوايى ما زياد شود ، به رخ خود نمىآوريم ، به همين دليل است‌كه سال‌ها كشور ما در فقر و بيچارگى باقى مانده است و بعد از اين نيز به همان‌حال باقى خواهد ماند . انقلاب علمى ، فرهنگى و سياسى در شرايط كنونى تنها راهى كه براى مردم جرقه اميد مىبخشد ، اين است كه از طريق دانشگاه‌ها و حوزه‌هاى علميه ، يك اصلاحات عمومى در كشور به وجود بيايد . اگر حوزه‌هاى علميه و مراكز دينى و هم‌چنين دانشگاه‌هاى كشور ، هركدام با يك نظم و برنامه درست ، حركت كنند ، ممكن است وضعيت بهبود يابد ، اگر بدون نظم و برنامه مانند گذشته حركت كنند ، نه تنها وضع كشور بهبود نمىيابد ، كه با گذشت هر روز بدتر هم مىشود ؛ اگر حوزات علميه و مراكز دينى از مسير اصلى