محبت در راه خدا « يا أحمد ! وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِىَّ » اى محمد صلى الله عليه و آله و سلم محبت من واجب مىشود بر آنانىكه به‌خاطر من ميان خود محبت مىكنند . محبت از خود مراحلى دارد . صله رحم واجب است ؛ انسان از خويشاوندان خود ديد و باز ديد مىكند و با آنان محبت دارد . شريك مال و شريك كار خود را انسان دوست دارد ، يك‌نفر به انسان احسان مىكند ، كمك مىكند ، همه‌ى آنان را انسان دوست دارد . اين محبت و دوستى در جاى خودش محفوظ است . اماّ مراد از آن محبت كه خداوند جل جلاله در حديث شريف معراج ذكر فرموده است ، فقط محبت براى خداست . مثلًا يك وقت انسان كسى را دوست كه او براى خدا كار مىكند ، براى دين خدا زحمت مىكشد . مردم را براى نيك هدايت مىكند . اگر انسان چنين كسانى را براى نيكو كارى شان دوست داشته باشد و با آنان محبت كند ، در واقع محبت و دوستى در راه خداست . طبق حديث شريف ، محبت خدا نيز بر چنين اشخاصى واجب مىشود . بسيارى از اوقات كسانى هستند ، كه هيچ‌گونه منفعت شخصى براى انسان ندارد ؛ چون‌كه مىداند او براى خدا گام برمىدارد ، به‌خاطر خدا او را در دل دوست مىدارد و با او محبت مىكند . از اين‌كه فلان شخص متدين است من او را دوست دارم . از اين‌كه فلانى در راه خدا خدمت مىكند ، من او را دوست دارم . دوستى من به‌خاطر خداست ، نه به‌خاطر منفعت شخصى ، نه به‌خاطر پيوند خويشاوندى . اگر دوستى و محبت انسان بر همين اساس صورت بگيرد ، مصداق حديث شريف معراج مىشود كه خداى