تبارك و تعالى مىفرمايد : « وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِى » محبت من براى كسانى واجب مىشود كه به‌خاطر من باهم‌ديگر محبت مىكنند . معلوم است كسىكه محبت خدا بر او واجب شود زندگانى دنيا و آخرتش بيمه مىشود . « وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِى » در مورد محبت ، گاهى دو نفر نسبت به هم‌ديگر اظهار محبت و دوستى مىكنند . اگر از يكى از آنان پرسيده شود ، براى چه فلانى را دوست دارى ؟ مىگويد : به‌خاطر خدا او را دوست دارم ، او آدم متدين است و راست‌گوى است ، به حلال و حرام خدا پاىبند است ، سپس اگر از ديگرى پرسيده شود كه تو براى چه فلانى را دوست دارى ؟ او هم مىگويد : براى خدا او را دوست دارم . او مرد متدين ، نيكوكار و خدا شناس است . هيچ‌گونه منافع شخصى بين اين دو نفر وجود ندارد ؛ ولى دوستى آنان فقط براى خداست . در مورد اين محبت ، خداى سبحان مىفرمايد : « وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِى » محبت من واجب شد بر آنانىكه درميان خود به‌خاطر من محبت مىكنند . گاهى اين محبت بين دو نفر است ؛ اماّ گاهى بين چند نفر مىباشد . مثلًا در بين يك تشكيلات ، در بين يك انجمن ، در بين يك حزب چنين محبتى وجود دارد . همه باهم تلاش مىكنند تا براى مردم خدمت كنند ، به‌صورت دست جمعى براى فقراى جامعه كمك كنند . همه دست به دست مىدهند ، براى مردم كم بضاعت پُل درست مىكنند ، شفاخانه درست مىكنند ، براى درس خواندن بچه‌ها مكتب درست مىكنند ، كتابخانه مىسازند . به صورت دست‌جمعى براى خدمت به " خلق الله " زحمت مىكشند . هم‌ديگر را به‌خاطر همين كارهاىشان دوست دارند و با هم محبت مىكنند . طبق اين حديث ، محبت خدا بر چنين جماعتى واجب مىشود ؛ يعنى خدا برخود واجب