جواب يك سؤال مهم‌تر خداوند جل جلاله مىفرمايد : ما دست كفار را از شما كوتاه كرديم و دست شما را از آنان ! پس چرا او به ما دستور مىدهد كه با كفار دشمنى كنيد و به كافر هيچ‌گاه محبت ننماييد ، حتى اگر پدر يا برادر تان باشد ! در حالىكه خودش نسبت به كفار مرحمت مىكند ؟ . جواب : موضع‌گيرى دينى همين است كه محبت با كفار به هر شكلىكه باشد حرام است ، جايز نيست كه يك نفر مسلمان نسبت به كافرى محبت كند ! ! بعضىها گفته‌اند كه بعد از شرك به خدا ، محبت با كفار از بالاترين گناهان است ؛ يعنى بدتر از خوردن شراب و عمل زنا مىباشد . جايز نيست كه يك مسلمان با كفار دوستى داشته باشد ، اسرار خود را با او در ميان بگذارد ، يا او را ولى و سرپرست خود قرار دهد . اين دستور قرآن به مسلمانان است ، چون ما انسان هستيم ، داراى عواطف و احساسات هستيم ؛ ممكن است يك وقت عواطف و احساسات برما غلبه كند و مرتكب خيانت شويم ؛ ولى خدا مثل ما نيست ، او نه عواطف دارد و نه احساسات ، خدا مادى نيست كه عواطف و احساسات داشته باشد ، او فقط رحمت دارد ، رحمت خدا نيز با رحمت انسان فرق مىكند . رحمت ما انسان‌ها از روى دل‌سوزى است ، خدا نه مادى است و نه دل دارد ، خدا جسم نيست كه دل داشته باشد ، خدا مجرد است و رحمت او رسانيدن فيوضات و بركات به مخلوقاتش است ، حالا اين مخلوقات كافر باشند يا مسلمان . رحمت خدا اگر از كسى گرفته شود ، نابود مىشود ، فرق نمىكند كه او كافر باشد يا مؤمن و خدا پرست ! . به يك جمله مىگوييم ، ما مكلف هستيم ، خداوند جل جلاله به تكالف شرعى آدميان مكلف نيست .