نفر را مهار كنند ، صف آرايى نظامى مىكردند ، تمام اين‌ها از نواقص جهاد ما بود ؛ اگر احزاب ما يك‌جا مىشدند ، فوايد و بركات زيادى را به همراه مىآورد ؛ ولى افسوس كه چنين كارى صورت نگرفت . همان‌گونه كه قبلًا اشاره كردم ، خارجىها روى بعضى از احزاب نفوذ داشتند و نمىگذاشتند آن‌ها متحد شوند ؛ خارجىها منافع خود را در پراگندگى مجاهدين مىديدند ، به همين دليل احزاب مزدور و فاقد اراده نمىتوانستند با ديگران متحد و يك‌جا شوند . يك‌مقدار خارجىها مقصر بودند ؛ ولى تقصير عمده از خود احزاب بود ، اكثر احزاب يا فاقد اراده بودند و يا به‌خاطر منافع شخصى خود راضى نبودند كه انسجام به وجود آيد ، رهبران جهادى هركدام خواب ارگ ( قصر ) رياست جمهورى مىديدند ، كسى به فكر مردم نبود ، جهاد را مردم كردند ؛ ولى در موقع پيروزى ، متأسفانه ، رهبران احزاب ، مردم را اصلًا حساب نمىكردند و همه به فكر چوكى و قدرت بودند . 2 - فرق عمده ديگر بين جهاد اسلامىما و مبارزه ويتنامىها اين بود كه ما در دوران جنگ هميشه به دنبال توپ و آرپىجى هفت و ديگر سلاح‌هاى سنگين مىگشتيم ، سرانجام حتى به موشك‌هاى ( استينگر ) هم رسيديم ، ما دنبال چنين سلاحهايى مىگشتيم كه با آن‌ها هواپيماها و تانك‌هاى دشمن را منهدم نماييم ، هميشه به جنگ‌هاى جبهه به جبهه فكر مىكرديم ، هيچ‌گاه مجاهدين‌ما ، مانند مبارزين ويتنام ، به جنگ‌هاى چيريكى فكر نمىكردند . ويتنامىها در مبارزه با آمريكا ، به اندازه ما مصرف نكردند ، آنان بيشتر از