مطلب دوم - جمعى از دانشمندان يا مشهور آنان گفته اند كه قرآن مجيد دو نزول داشته است : نزول اول در شب قدر از امّ الكتاب در آسمان يا بيت المعمور و يا بر قلب ( روح ) مقدس نبوى ( ص ) و اين نزول دفعى قرآن است . نزول دوم ، نزول تدريجى از ام الكتاب يا آسمان اول يا بيت المعمور بر آنحضرت ( ص ) در مدت بيست و سه سال و يا بيست سال . « 1 » بر اين قول ادله اى اقامه شده است : از قرآن بدست مى آيد كه حضرت پيامبر ( ص ) پيش از نزول تدريجى قرآن ، از آن آگاهى داشته است . مانند آيه 114 سوره طه : وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى إِلَيْكَ وَحْيُهُ . و مانند آيه 16 سوره قيامت : لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ .

--> ( 1 ) . بنابراين كه در سه سال اول آيات كمى نازل شده چون به قولى آنحضرت در حال اختفاى رسالت خود بوده است و بعد از آن آيه « فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ » نازل گرديد و رسول الله ( ص ) رسالت خود را آشكار نمود .