اين استدلال ضعيف است ، زيرا اين دو آيه در آنچه گفته شده ظهورى ندارند بلكه يكى از دو محتملى است كه از ظاهر آن دو آيه به دست مى آيد . برعلاوه از بعضى آيات ديگر به دست مى آيد كه پيامبر ( ص ) علم به قرآن نداشته است ، مانند : عَفَا اللَّهُ عَنْكَ لِمَ أَذِنْتَ لَهُمْ . . . يعنى خدا از تو بگذرد چرا به عده اى از صحابه خود اذن انصراف از ميدان جهاد را دادى پيش از آنكه در عذرهاى آنان تحقيق مى كردى . اگر پيامبر اين آيه را مى دانست حتما اذن نمى داد و همچنين سوره عبس و تولى . 1 - ماده تنزيل افاده نزول تدريجى را مى نمايد و ماده انزال عام است . براى نزول تدريجى و دفعى و انزال در آيات بقره و دخان « 1 » و قدر به

--> ( 1 ) . تعجب از مرحوم طباطبايى صاحب الميزان است كه ادعاى صراحت آيه دخان را بر تمام نزول كتاب ( الْكِتابِ الْمُبِينِ ) را در شب مباركه قدر مىكند ( ترجمه تفسير الميزان سوره قدر ) و اين ادعاى او از باب اشتباه معناى لغوى به معناى متبادر امروزى پس از تكميل قرآن است و اين اشتباه مصاديق زيادى دارد و شايد جمعى از مفسرين به اين اشتباه دچار شده اند . كتاب مبين يعنى نوشته آشكار كه بر آنچه كه تا وقت نزول اين سوره از آيات به آنحضرت رسيده بوده صدق مىكند . مانند كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ . . . و موارد كثيره ديگر كه ظاهرا به معناى مطلق نوشته آمده است . ولى در متن عربى الميزان ادعاى صراحت وجود ندارد و معلوم مىشود كه از تصرف مترجم بوده . البته ادعاى ظهور را نيز ما قبول نداريم .