ج ) صفات خدايى از آيات گذشته فهميده شدكه قرآن براى حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم صفات خداوندى را قايل نيست . « قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ . . . » ( كهف / 110 ) بگو من فقط بشرم و تنها فرق من و شما اين است كه وحى خدا بر من نازل مىشود ، و بگو كه من مالك نفع و ضرر براى خود و شما نيستم ، و از خود علمى به امورى كه از حواس پنهان است ندارم . د ) تشريع احكام و قوانين خداوند متعال مى فرمايد : « إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ » ( يونس / 15 ) متابعت نمى كنم مگر چيزى را كه به من وحى مىشود و همانا من مى ترسم به معصيت كردن خدا از عذاب روز قيامت . « وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى » ( نجم / 3 و 4 ) از هوا و خيال خود پيغمبر صحبت نمى كند ، بلكه هر چه مى گويد وحى خداوندى است . « إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ وَ لا