الف ) در موضوع خلقت و استناد حوادث خداوند متعال مى فرمايد : « لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ » ( آل عمران / 128 ) در اين آيه تصريح شده كه در غلبه بر كفار و ذلت آنها و قبول توبه آنها و يا عذاب خداوند آنها را هيچ چيزى از آنها به پيغمبر مربوط نيست و همه به اراده خداوند است . « وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ » ( كهف / 23 و 24 ) در اين آيه به حضرت او گفته شده ، كه هيچ كارى را به خود نسبت ندهى مگر اين كه مشيّت و خواست خداوند را شرط قرار دهى مثلًا بگو فردا فلان كار را اگر خداوند خواست انجام مىدهم . ملاحظه مى فرماييد پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم در افعال ارادى و اختيارى خود آزاد نيست كه بدون معلق ساختن آنها را بر مشيت و اراده خداوند ، صحبت كند و بطريق اولى از اين آيه فهميده مىشود كه اراده او در حوادث كاينات اصلًا مؤثّر نيست . خواننده عزيز اگر درشأن نزول اين آيه به كتب تفسير قرآن مراجعه كند به داستانى بر خورد خواهد كرد كه حقيقت پيغمبرى آن حضرت بطور وضوح بيشترى بر او آشكار مىشود .