جهان بوده نه بواسطه اين كه قرآن از اراده او بيرون بوده و او فرستاده خداوند بوده است . ولى با اندك تأمل و دقت اين ايراد باطل مىشود ؛ زيرا تا امروز در دنيا كسى پيدا نشده كه احترام و تعظيم و التذاذ نفسانى و شهوانى خود را تا آخر عمر خود از ترس اين كه مبادا پس از صد سال يا دوصد سال از مرگش مثلًا دروغش كشف شود با اين كه نفع و ضررى هم به حال او پس از مرگ نداشته باشد ، كنار بگذارد و از آن ديده پوشى نمايد ! هيچ عقلى چنين احتمالى را نمى پذيرد . بلى ما از رويه قرآن كه پيغمبر را عبد محتاج فرض كرده و هيچ حادثه‌اى از حوادث كاينات را مخلوق اراده او ندانسته ، و عبادت را فقط بذات مقدس خداوند متعال منحصر دانسته و هيچ صفت خداوندى را براى او قايل نشده و جز اراده خداوند اراده كسى را در تشريع مؤثر ندانسته يقين مى كنيم قرآن از حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم نبوده بلكه از يك افق بالاترى كه حضرت محمد صلى الله عليه و آله و سلم بنده و مأمور و خايف و مطيع آن بوده نازل شده است . حالا كه مطلب روشن شد بهتر است به سراغ قرآن برويم و بطور مثال بعضى از آيات مباركه آن را مورد مطالعه قرار دهيم .