دارد ، چيزى كه براى ما مشهود و محسوس و مجرب است اينست كه موجودات حسّى محتاج است و بدون سبب در دائره وجود قدم گذارده نميتواند و امّا اينكه سبب اين احتياج آيا خود وجود است كه فلاسفهء ماركسى خيال كرده‌اند يا چيز ديگر ، ( كه بعدا بيان مىشود ) نه محسوس است و نه قابل تجربه . اگر خوانندگان هوشمند به ياد داشته باشند ما سابقا تذكر داديم كه مادّيها عمدا و قصدا و يا غفلتا و جهالتا مسائل علمى و فلسفى را با هم خلط ميكنند و اكثرا بواسطه عدم مطالعهء درستى توانائى و قدرت امتياز حدود فلسفه و علم را ندارند لذا اشتباهات آنان زياد مىشود تجربه ميگويد موجود مادى در وجود خودش به سبب افتقار دارد ، ولى بحث كردن از سبب اين افتقار از قدرت علم و ساينس خارج است و بايد خدمت فلسفه رسيد و از او استمداد و التماس كرد . حالا اگر ازين اعتراض صرف نظر كينم ، و فرضا سبب احتياج را مانند خود احتياج ، حسى و قابل تجربه بدانيم ولى سؤال ديگرى كه به شكل ايراد قاطع متوجه آنها مىشود اينست كه تجربه‌هاى علمى فقط در مورد بعضى از موجودات مادى است نه همهء حوادث مادى تا چه رسد بممكنات غير مادى و چه ماند بودجب الوجود كه مجرد از زمان و مكان و مادّه و حتى از ماهيّت كه در فلسفه مدلل شده است مىباشد ، پس بچه دليل بايد انكار وجود خداوند را نمود ؟ مگر نه اينكه او واجب الوجود است و مفهوم وجوب استغناء از سبب و احتياج