خداوند به آن‌ها است كه باعث گمراهى مردم مىشود ؛ مانند مضل با اين كه جمله « يضل » در قرآن مكررا در حق خداوند استعمال شده و مثل غضبان ( غضب الله در قرآن آمده است ) و امثال آن . و نيز آن اسمايى كه در روايات غير معتبرة السند آمده است خوب است از آن‌ها اجتناب شود و اگر موهن باشد جايز نيست ، در توحيد صدوق به سند معتبر از امام رضا از پدرش از پدرانش از على ( عليهم السلام ) از حضرت پيامبر ( ص ) : از براى خداوند عز و جل نود و نه اسم است كه هركس آن‌ها را به شمارد داخل بهشت مىشود ( بحارالانوارج 4 / 187 ) . بنا بر اين ملاك در اسماء حسنى ذكر آن‌ها در قرآن و احاديث معتبره و ملاحظه عقل است والله اعلم . يك اصل مهم موعظه « فَقُولا لَهُ قَوْلًا لَيِّناً لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشى » طه : 44 ) ؛ اى موسى و هارون با فرعون به نرمى سخن بگوئيد شايد او ( فطرت خود را ) به ياد بياورد و ( ايمان آورد ) و يا از ( باب دفع ضرر محتمل ) از خداوند بترسد . تجربه ثابت كرده است كه درشت گويى براى مخاطب حساسيت مىآورد و از حالت اول خود بدتر مىشود ؛ ولى در صحبت نرم اقلًا طرف حرف‌ها را بهتر مىشنود و اگر قبول هم نكند عكس العمل تند نشان نمىدهد . اين ارشاد بر واعظين و مبلغين خصوصا در برابر مستكبرين اصل مهمى است كه هيچ گاه آن را فراموش نكنند غالب انبياء ( به حكايت قرآن ) در برابر بد گويىهاى امتان خود منطقى و اخلاقى عكس العمل نشان داده‌اند . يك امر مهم ديگر براى دانشمندان دينى و دعوت‌گران به حق مطلبى است كه در آخر آيه 42 سوره طه آمده است وَ لا تَنِيا فِي ذِكْرِي طه : 42 در ياد كردن من سستى نكنيد روح همه كارهاى دينى ياد خدا است و همه كارها براى او صورت گيرد .