ضوابط تفسيرى به نظر اين جانب هر كس مىخواهد تفسير بنويسد ، بايد ضوابط زير را دقيقا مراعات نمايد : 1 - آيات بايد به وسيله دو امر تفسير شود ، اول اين كه به وسيله ظواهر الفاظ قرآن كه عرف آن‌ها را مىفهمند ، و ظواهر ألفاظ به مبناى عقلا حجت و معتبر است . و شارع روش و بناى آنان را در باب تفهيم و تفهم امضاء نموده است . و به طريق اولى نصوص قرآن كه قوىتر از ظواهر آن است نيز مقصود خداوند را اثبات مىدارد . گاهى مىشود ظواهر را با ملاحظه نصوص مذكور تفسير نمود . دوم به وسيله روايات معتبر الاسنادى كه از حضرت پيامبر بزرگوار اسلام ( ص ) و امامان اهل‌البيت كه قول‌شان در سنت نبوى حجت قرار داده شده است ، نقل شده باشد . جمعى از مفسرين ، آيات مباركه را به روايات ضعيف السند تفسير كرده‌اند و خيال مىنمايند كه قرآن را به سنت تفسير كرده‌اند و از تفسير به رأى خوددارى نموده‌اند . تفسير قرآن به روايات ضعيف السند ، تفسير كلام الله به اقوال راويان بىسواد و مجهول الحال و احتمالا دروغگو مىباشد كه مصداق زشت تفسير به رأى است كه از نظر فقهى جايز نيست . سفارش نويسنده به مفسرين و مبلغين ، اين است كه از اين عمل غير مشروع دور شوند و تا دانشمندى در علم رجال مهارت پيدا نكند نبايد به روايات استدلال كند . اگر روزى تنها به روايات معتبر السند و رواياتى كه به وسيله قرينه خارجى به صدور آن اطمينان پيدا شود ، اكتفا گردد ، مقدارى از مشكلات فكرى و شرعى از بين مىرود . يكى از مفسرين معاصر ( ره ) به تبعيت از جمعى از علماى اصول فقه ، مكررا در تفسيرش گفته است ، خبر واحد فقط در اثبات احكام فرعى در فقه ، حجت است . و در تفسير و غيره