باد و ابر و باران ، و دريا و كشتى ، و سر سبز شدن درختان و گياهان ، و عيسى و مادرش مريم ، و ناقهء صالح ، و جبرئيل ، و سائر موجودات را كه نام مىبرد يكايك آنها را آيه مىشمرد . روايات نيز مقامى براى إمامان به عنوان استقلال نمىپذيرد ، و آن را تفويض و غلط مىداند ؛ بلكه هر كمال و مقامى كه دارند از خداست و با خداست و مالِ خداست ، آنان نماينده و ظهور دهنده هستند و بس . آنان راه و صراط و پل هدايت براى وصول به مقام عزّ شامخ حضرت حق‌ّاند جلّ و عزّ . مقصد و مقصود خداست ؛ ذات أقدس او ، و أسماء و صفات اوست ؛ و امامان واسطهء فيض در دو قوس نزول و صعود مىباشند . و بنابراين وجود حضرت بقيّة الله أرواحنا فداه ، مرآتيّت و آيتيّت دارد براى وجود حضرت أقدس حقّ تعالى ؛ و بنابراين شناخت و معرفت به آنحضرت نيز بايد به عنوان آيتيّت و مرآتيّتِ شناختِ حضرت حقّ تعالى بوده باشد . و به لسان علمى : وجود آن حضرت نسبت به وجود حضرت حقّ متعال « معناى حرفى » است ، نسبت به « معناى اسمى » . و عليهذا راه و جادّه و طريق سير به سوى خداوند متعال ، آن حضرت است ؛ ولى مقصد و مقصود خود خداوند است جلّ و عزّ . و معلوم است كه اگر ما طريق را مقصد بپنداريم چقدر اشتباه كرده‌ايم . بايد به سوى خدا رفت ، و لقاى خدا و وصول به خدا و عرفان