غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً . « 1 » « چنين حقّى أبداً براى مسلمان مؤمنى نيست كه مسلمان مؤمنى را بكُشد ، مگر آنكه آن قتل از روى خطا باشد . و كسى كه مسلمان مؤمنى را از روى خطا به قتل برساند جزاى او آنست كه : يك بنده مؤمن در راه خدا آزاد كند ، و يك ديه كامل او را به بازماندگان و أوليائش تسليم نمايد ؛ مگر آنكه آنان از ديه بگذرند و عفو كنند . و اگر اين قتل خطائى مسلمان مؤمن ، از قومى صورت گرفت كه ايشان دشمن شما بودند ، بنابراين فقط بايد يك بنده مؤمن در راه خدا آزاد نمود ( و تسليم ديه به أهل او در اين صورت نيست ) . و اگر اين قتل ، در ميان قومى واقع شد كه بين شما و بين آنها معاهده و پيمان است در اين صورت ، هم بايد يك ديه كامل به قومش بپردازيد ( با آنكه دشمن شما هستند ) و هم بايد يك بنده مؤمن در راه خدا آزاد كنيد ! و كسى كه قدرت و تمكّن بر آزادى بنده مؤمن نداشته باشد ، بايد دو ماه پى در پى روزه بگيرد . اين طريق توبه و إنابه و بازگشت اوست كه خدا بدان امر فرموده است ؛ و خداوند عليم و حكيم است . و كسى كه مسلمان مؤمنى را از روى عمد و قصد بكُشد ، پس جزاى او جهنّم است كه در آن بطور خلود و جاودان ميماند ؛ و خداوند بر او غضب مىكند و لعنت ميفرستد ، و عذاب عظيمى را براى او مُهيّا و آماده مىكند . » مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ رُسُلُنا بِالْبَيِّناتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ بَعْدَ ذلِكَ فِي الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ . « 2 »

--> ( 1 ) آيه 92 و 93 ، از سوره 4 : النّساء ( 2 ) آيه 32 ، از سوره 5 : المائدة