بِيَدِى إِعْطَآءَ الذَّلِيلِ ، وَ لَا أَقِرُّ لَكُمْ قَرَارَ الْعَبِيدِ . ثُمَّ « 1 »

--> ( 1 ) وَ لا أقِرُّ لَكُمْ قَرارَ الْعَبيدِ يعنى من مانند بندگان ، تحمّل بار عبوديّت شما را نمىكنم و خود را متمكّن براى تمكين شما نمىنمايم . و بنابراين لفظ أقرّ و لفظ قرار هر دو با قاف است . مرحوم ميرزا محمّد تقى سپهر در « ناسخ التّواريخ » در جلد حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام ( طبع حروفى ج 2 ، ص 234 ) با فاء ذكر كرده است : وَ لا أفِرُّ لَكُمْ فِرارَ الْعَبيدِ و چنين ترجمه كرده است كه « من از شما نگريزم » ؛ و اين صحيح نيست . چون لفظ لَكُمْ غلط است و بايد به جاى آن لفظ مِنْكُمْ باشد ، در حالى كه مىدانيم در تمام مقاتل لفظ لَكُمْ آمده است و لذا بعضى براى فرار از اين اشكال إقْرارَ الْعَبيد از باب إفعال خوانده‌اند ؛ يعنى « مانند بندگان اقرار و اعتراف به بندگى شما نمىكنم . » و مرحوم سيّد عبد الرّزّاق مقرّم در مقتل خود در ص 256 ، لفظ لَكُمْ را حذف نموده و با فاء اينچنين خوانده است : و لَا أفِرُّ فِرارَ الْعَبيدِ . و گفته است : ابن نما در « مُثير الاحزان » ص 26 اينطور آورده است و سپس گفته است كه با فاء بهتر است از آنچه در زبانها جارى است كه با قاف مىخوانند ، چون اگر با قاف خوانده شود همان معناى جمله اوّل را مىرساند كه فرمود : لا أُعْطيكُمْ بِيَدى إعْطآءَ الذَّليلِ ( يعنى من دست ذلّت به شما نمىدهم ) . و ليكن بنا بر روايت فاء معناى جديدى را مىرساند كه من فرار هم نمىكنم . أقول : با وجود آنكه در « مقاتل » لفظ لَكُمْ وارد شده است ما نمىتوانيم آن را ناديده انگاشته و به روايت ابن نما اكتفا كنيم . و در صورتى كه با قاف بخوانيم باز تكرار معناى اوّل نيست ، بلكه آن حالت تمكين عبوديّت را از خود نفى مىفرمايد . و على كلّ تقدير چون در « مقاتل » با قاف است و لفظ لَكُمْ نيز دارد همان معنائى را