لازم است آن را بپيمايد ، تا در زندگى خود كامياب و خوشبخت گردد . زيرا انسان غايتى را در نمينوردد كه بدان و اصل شود ، مگر سعادت . خداوند هر يك از انواع مخلوقات را به سعادتى كه از روى فطرت و نوع خلقت آن موجود ، نتيجه حيات و ثمره زندگى اوست رهبرى نموده است ؛ و وجودش را به تجهيزاتى كه مناسب آن غايت و هدف است مجهّز نموده است . خداوند ميگويد : رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى . « 1 » « پروردگار ما كسى است كه به هر چيزى آنچه را نياز آفرينش آن بوده است عنايت كرده ، و سپس آن را به سوى مقصد و غايتش رهنمون گرديده است . » و نيز ميگويد : الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى * وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى « 2 » « پروردگار تو كسى است كه موجودات را اوّلًا آفريد ، و سپس تعديل و تسويه و صورتبندى كرد . و كسى است كه براى هر موجودى غايتى و هدف مشخّصى مقدّر كرد ، و سپس او را به سوى آن غايت هدايت نمود . » بنابراين انسان نيز مانند سائر انواع مخلوقات ، با فطرتى سرشته و با خميرهاى آفريده شده است كه وى را به سوى تتميم نواقص و رفع حوائجش رهبرى مينمايد ؛ و منافع و مضارّ و مُنجيات و مُهلكاتش را در زندگى دنيا نشان ميدهد . خداوند ميگويد : وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها * فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها . « 3 »

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 50 ، از سوره 20 : طه ؛ و اين آيه حكايت خداوند است گفتار حضرت موسى و هرون را در پاسخ فرعون كه از آنها پرسيد : اى موسى پس بگو : پروردگار تو كيست ؟ ( 2 ) آيه 2 و 3 ، از سوره 87 : الاعلى ( 3 ) آيه 7 و 8 ، از سوره 91 : الشّمس