« بر روى دلها زنگار مىگيرد ، همچنان‌كه بر روى آهن زنگار مىگيرد . گفته شد : اى رسول خدا ، صيقلش چيست ؟ ! فرمود : قرائت قرآن و ياد مرگ . » و نيز از رسول خداست كه : ما أذن الله لشيء أذنه لنبىّ حسن التّرنّم بالقرآن . « خداوند گوش فرا نداشته است براى استماع چيزى ، همچنان‌كه گوش براى استماع پيامبرى كه قرآن را با آواز و صوت نيكو و تغنّى بخواند ، فرا داشته است . » و نيز از آن حضرت است : إنّ ربّكم لأشدّ أذنا إلى قارئ القرءان من صاحب القينة إلى قينته . « حقّا پروردگار شما شديدتر و عميق‌تر به خوانندهء قرآن گوش فرا مىدهد ، از صاحب كنيز صاحب جمال آوازه‌خوان خوش‌صوتى ، به صداى زيباى آن كنيز در حال تغنّى . » و نيز از آن حضرت است : أنت تقرأ القرءان ما نهاك ؛ فإذا لم ينهك فلست تقرؤه ! « تو قرآن مىخوانى در صورتى كه تو را از كارهاى زشت بازدارد ؛ پس چون ترا بازندارد ، تو خوانندهء آن نيستى ! » و از ابن مسعود است كه : ينبغى لحامل القرءان أن يعرف بليله إذا النّاس نائمون ، و بنهاره إذا النّاس مفطرون ، و بحزنه إذا النّاس يفرحون ، و ببكائه إذا النّاس يضحكون ، و بخشوعه إذا النّاس يختالون . و ينبغى لحامل القرءان أن يكون سكّيتا ، زمّيتا ، ليّنا . و لا ينبغى أن يكون جافيا و لا مماريا و لا صيّاحا حديدا

--> - از « احياء العلوم » آورده‌ايم .