و لا صخّابا . « كسى كه قرآن را در بر دارد ، سزاوار است كه به شب‌هايش شناخته شود در وقتى كه همهء مردم خوابيده‌اند ، و به روزهايش در وقتى كه همهء مردم غذا مىخورند ، و به حزن و اندوهش در وقتى كه همهء مردم خوشحالند ، و به گريه‌اش در وقتى كه همهء مردم مىخندند ، و به شكستگى و خشوعش در وقتى كه همهء مردم در صدد مكر و فريب و خودفروشى به يكديگرند . و سزاوار است كه دربردارندهء قرآن كثير السّكوت ، و حليم و ساكن ، و سهل و آرام باشد . و سزاوار نيست كه غليظ و درشت و بد معاشرت باشد ، و نه اهل مجادله و نزاع ، و نه اهل داد كشيدن و فرياد برآوردن ، و نه تند خلق و سريع الغضب ، و نه اهل صدا بلند نمودن . » ابن مسعود گويد : أنزل الله عليهم القرءان ليعملوا به ؛ فاتّخذوا دراسته عملا ! إنّ أحدهم ليقرأ القرءان من فاتحته إلى خاتمته ما يسقط منه حرفا ؛ و قد أسقط العمل به . « خداوند قرآن را بر مردم فروفرستاده است تا بدان عمل نمايند ؛ بنابراين شما درس قرآن را وسيلهء عمل بدانيد ! بعضى از مردم قرآن را از اوّل تا به آخرش مىخوانند به‌طورىكه يك حرف از آن را كم نمىكنند ؛ و ليكن عمل به آن را اسقاط مىكنند . » ابن عبّاس گويد : لأن أقرأ البقرة و آل عمران أرتّلهما و أتدبّرهما أحبّ إلىّ من أن أقرأ القرءان كلّه هذرمة . « من سورهء بقره و آل عمران را بخوانم آرام آرام و با تفكّر و تدبّر در معنى ، دوست‌تر دارم تا همهء قرآن را شتاب زده و با سرعت قرائت كنم . » ثابت بنانىّ گويد : كابدت القرءان عشرين سنة و تنعّمت به عشرين