قَالَ : كُلُّ رَايَةٍ تُرْفَعُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَآئِمِ فَصَاحِبُهَا طَاغُوتٌ يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَهِ عَزّ وَ جَلَّ . « 1 » سلسلهء سند را به حضرت صادق عليه السّلام مىرساند كه آن حضرت فرمود : « هر پرچمى كه قبل از قيام قائم برافراشته گردد ، صاحب آن پرچم طاغوت است ؛ و مردم او را عبادت مىكنند و دست از عبادت پروردگار عزّ و جلّ برداشته ، او را معبود خود قرار مىدهند . » يعنى آن صاحب پرچم ، طاغوت است و در مسير غير پروردگار حركت مىكند ؛ و خود را معبود مردم قرار داده است و أفرادى كه به او مىگروند عابد او هستند و عبادتشان هم در غير راه خدا قرار دارد . و اين رايت هم اختصاص به يك رايت ندارد ( كُلُّ رَايَةٍ ) هر پرچمى برافراشته گردد ( كُلّ اضافه به راية شده است ، رايت هم نكره است و إفادهء عموم مىكند ) . بنابراين ، اين حكم تا قبل از قيام قائم إدامه دارد . اين است مفاد اين روايت . حال از سند كه بگذريم آيا خود اين متن قابل قبول است ، يا اينكه منظور خاصّى را در بر دارد ؟ از قرينهء قَبْلَ قِيَامِ الْقَآئِمْ مى توان استفاده كرد كه آن رايتى كه برداشته شود ، نه هر رايتى است كه در راه قائم و در مسير دين و در مسير قرآن و در مسير ولايت و در مسير رضايت خود حضرت قائم برافراشته گردد ؛ بلكه آن رايتى است كه در مقابل رايت قائم است . چون قائم عليه السّلام فقط يك قيام دارد و آن قيام بحقّ است ؛ و آن قيام وقتى تحقّق پيدا مىكند كه به موقع انجام شود و بجاى خود و به منصّهء خود نشسته باشد . و هر كسى قبل از قيام قائم رايتى را - و لو بنام دين - برافرازد ، اگر در غير مسير حضرت قائم باشد بعنوان خودپسندى و شخصيّت طلبى و يا

--> ( 1 ) « روضة كافى » ص 295 ، حديث 452