إلّا قتل آنها جائز نيست . و همچنين جائز نيست خوردن أموال مخالفين و غير مخالفين در تحت لواى حاكم جائر . و تقيّه هم در دار تقيّه واجب است وقتى كه دار ، دار تقيّه است و حاكم آنجا حاكم جائر است ، و اگر إنسان تقيّه نكند خونش و ناموسش و همه چيزش را به باد داده است ؛ در اين صورت حفظ خون در چنين مرحله‌اى از واجبات است . و اگر إنسان از روى تقيّه قسم بخورد و مقصودش حفظ نفس خود باشد مرتكب گناه نشده است و كفّاره هم ندارد . خبر سمندرى در لزوم جهاد در جائى كه هر فرد مسلمان بتواند به ذمّه و عهد خود وفا نمايد ششم : روايت محمّد بن عبد الله سَمَندَرى است كه مىگويد : قُلْتُ لِابِى عَبْدِ اللَهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : إنِّى أَكُونُ بِالْبَابِ ( يَعْنِى بَابٍ مِنَ الابْوَابِ ) فَيَنَادُونَ : السِّلَاحِ ! فَأَخْرُجُ مَعَهُمْ ؟ ! مى گويد : من به حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم كه : من در باب هستم ( يكى از اين مكانهائى كه متعلّق به حكومت است ) و در آنجا ندا مىكنند و صدا مىزنند كه بيائيد و سلاح بگيريد ( شمشير و نيزه و غيره تقسيم مىكنند ) و براى جنگ حركت كنيد ! و مردم هم براى جنگ حركت مىكنند ؛ آيا جائز است در اين جنگ شركت كنم ؟ ! فَقَالَ : أَرَأَيْتَكَ إنْ خَرَجْتَ فَأَسَرْتَ رَجُلًا فَأَعْطَيْتَهُ الامَانَ وَ جَعَلْتَ لَهُ مِنَ الْعَهْدِ مَا جَعَلَهُ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ ( وَ سَلَّمَ ) لِلْمُشْرِكِينَ ، أَكَانَ يَفُونَ لَكَ بِهِ ؟ ! قَالَ : لَاوَ اللَهِ جُعِلْتُ فِدَاكَ ؛ مَا كَانَ يَفُونَ لِى . قَالَ : فَلَا تَخْرُجْ . ثُم قَالَ لِى : أَمَا إنَّ هُنَاكَ السَّيْفُ . حضرت فرمود : به من بگو ببينم كه اگر با اينها بسوى جهاد خارج شدى و يك مردى را به إسارت گرفتى و به او أمان دادى ، همانطور كه پيغمبر به يكى از مشركين عهد و أمان مىداد ، و او در اين صورت محفوظ بود و ديگر كسى حقّ كشتن او را نداشت ( در زمان پيغمبر هر مسلمانى كه يك مشركى را أسير مىگرفت و به او أمان مىداد ، تمام لشكر از بالا و پائين ، رئيس و مرؤوس اين