أعُوذُ بِاللَهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدَآئِهِمْ أجْمَعِينَ مِنَ الآنَ إلَى قِيَامِ يَوْمِ الدِّينِ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ در خبر عبد الله بن مُغيره آمده بود كه : محمّد بن عبد الله از حضرت امام رضا عليه السّلام از اين خبر سؤال كرد و من هم گوش ميدادم كه مىگفت : پدر من براى من حديث كرد از أهل بيتش از آبائه عليهم السّلام ( ظاهراً از آبائه عليهم السّلام يا حضرت صادق و يا حضرت باقر عليهما السَّلام بوده‌اند ) كه بعضى پيش آن حضرت گفتند : در ولايت ما لشكرگاه و رباط است ؛ يعنى آنجائى كه ساخلوى لشكر و محلّ تجمّع جَيش است براى اينكه به هر نقطه‌اى كه بخواهند حمله كنند ؛ و به آن موضع قزوين ميگويند ، و دشمنانى هم هستند كه به آنها ديلم ميگويند . آيا در اين صورت براى ما جائز است كه برويم جهاد كنيم ، يا نگهدارى سنگر كنيم ؟ ! آنحضرت در جواب سائل فرمودند : بر شما باد كه حجّ خانهء خدا را بجاى آوريد ! دو مرتبه حديث را إعاده كرد ، باز حضرت فرمودند : بر شما باد به اين خانهء خدا ، پس حجّ آن را بجاى آوريد . آيا خوشايند نيست براى احدى از شما كه در خانهء خود باشد و از آنچه خداوند به او عنايت كرده از سعه و أموال ، بر عيالش إنفاق كند و منتظر أمر ما باشد ( يعنى منتظر قيامت و حكومت ، و منتظر إمارت و رياست و إمارت ما باشد ) . پس اگر أمر و قيام ما به او رسيد ، مانند