كسى است كه با رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم در جنگ بدر شركت كرده است ؛ و اگر بميرد در حالى كه منتظر أمر ما باشد ، مثل كسى است كه با قائم ما در چادر و فُسطاط او مىباشد ؛ حضرت بين دو سبّابهء خود را جمع كردند و فرمودند : مىگويم اينطور ! سپس حضرت جمع كردند بين سبّابه و وُسطاى خود را و گفتند : نميگويم اينطور ! براى اينكه سبّابه و وسطى يكى از ديگرى أطول است . ( وسطى از سبّابه أطول است ؛ يعنى اگر بگويم آن شخص با حضرت قائم در فسطاط چنين است ، لازم مىآيد كه بگويم حضرت قائم ، مقامش از اين شخص كه منتظر أمر ماست بيشتر است . يعنى من مىخواهم بگويم : آن شخص‌مَع قَآئِمِنا كَالسَّبّابَتَيْنِ لا يَفْضُلُ أحَدُهُما عَلَى الآخَرِ . ) اين روايت را محمّد بن عبد الله عن آبائه براى حضرت رضا عليه السّلام نقل مىكند ، فَقَالَ أَبُو الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : صَدَقَ ؛ حضرت رضا عليه السّلام تصديق كردند و فرمودند : اين راوى درست مىگويد و مطلب همينطور است . سوّم : در موثَّقهء سَماعَه از حضرت صادق عليه السّلام آمده است كه : توبيخ عبّاد بصرى حضرت سجّاد عليه السّلام را بر ترك جهاد ، و بجا آوردن حجّ قَالَ : لَقِىَ عُبَّادٌ الْبَصْرِىٌّ عَلِىَّ بْنَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِى طَرِيقِ مَكَّةَ ، فَقَالَ لَهُ : يَا عَلِىَّ بْنَ الْحُسَيْنِ ! تَرَكْتَ الْجِهَادَ وَ صُعُوبَتَهُ وَ أَقْبَلْتَ عَلَى الْحَجِّ وَ لِينَتِهِ ! إنَ اللَهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ : إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ . « 1 » سماعه مىگويد : « إمام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : عُبّاد بصرى در راه مكّه به حضرت زين العابدين عليه السّلام برخورد كرد و به آن حضرت گفت : اى علىّ بن الحسين ! تو جهاد و مشكلات آن را رها كردى و به حجّ روى آوردى

--> ( 1 ) آيه 111 ، از سورهء 9 : التّوبة