اگر بنده اى به مدتى كه نوح در ميان قوم خويش ماند ، خدا را پرستش كند و به اندازهء كوه احد طلا داشته باشد و آن را در راه خدا ببخشد ، و عمرش آنقدر دراز شود كه هزار سال پياده به حج رود ، سپس در ميان مروه و صفا مظلوم كشته شود ، و ترا ، اى على دوست نداشته باشد ، بوى بهشت نشنود و داخل آن نگردد . و از ام سلمه است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : اى ام سلمه ! آيا وى را مىشناسى ؟ گفتم آرى ، اين على ابن ابى طالب است . فرمود : خوى او با خوى من و خون او با خون من يكسان است و او گنجينهء دانش من است ، بشنو و گواه باش كه اگر بنده اى از بندگان ، هزار سال خدا را در بين ركن و مقام عبادت كند ، آنگاه با كينهء على و عترتم به ملاقات خداى عز و جل رود ، خداى تعالى در روز رستاخيز او را به رو در در آتش دوزخ اندازد . « حافظ گنجى » به اسناد خود اين حديث را از طريق « حافظ ابى فضل سلامى » آورده و سپس گفته است : اين حديثى است كه سند آن در نزد اهل نقل مشهور است و ابن عساكر در تاريخش اين حديث مسند از جابر بن عبد اللَّه را آورده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : يا على ؟ اگر امت من آنقدر روزه بگيرد تا گوژ پشت شود و آنقدر نماز بخواند تا چون زه كمان لاغر شود ، و ترا دشمن دارد ، خداوند بآتشش دراندازد . اين حديث را « گنجى » در صفحه 179 « الكفايه » ياد كرده و ابن مغازلى فقيه نيز در المناقب آورده و قرشى در صفحه 33 « شمس الاخبار » از قول او نقل كرده و شيخ الاسلام حموئى نيز در باب اول « الفرائد » روايت كرده است . و مانند اين اخبار در ولاء امير مؤمنان و خاندان ايشان آنقدر بسيار است كه ما را مجال ذكر آن نيست . سخن عبدى : و لا يتمّ لامرء صلاته الَّا بذكراهم . . .