اى مغرور ! دل به وعده‌هاى خيال انگيز دلبرى فريبكار بسته اى . دلبرى كه شاداب و گران خواب و باريك اندام است و به غزال خوش خط و خال مىماند چون با او خلوت كنى دست در گردنش درآورى و بوسيدن و مكيدن دهان خوش طعم آميخته به مشك او ، ترا شفا مىبخشد . او در ميان دوشيزگان سيمتنى است كه خلخالى به پايشان نرفته است . . . در اين قصيده مىگويد : به خدا و نعمتهاى او قسم مىخورم و انسان مسؤول گفتار خويشتن است ، كه نهاد على بن ابيطالب ( ع ) براستى بر پارسائى و نيكوكارى سرشته است . پس عتبى گفت : به خدا سوگند كه سيّد از عهدهء آنچه خواسته است به خوبى بر آمده و اين است آن شعرى كه بىپرده بر دل مىنشيند . و پيش از همهء اينها ، همان سخن امام صادق ( ع ) در ستايش سيّد بسنده است كه فرمود : أنت سيد الشعراء و اين گفتار حاكى از چنان پايهء بلندى براى سيد در ادب است كه وصف از رسيدن به كنه آن ، ناتوان و بيان از دريافت آن ، نارسا است . و آنچنانكه در « نور الابصار شبلنجى » آمده است ، سيد را از شاعران امام صادق ( ع ) و فرزند پاكش امام كاظم شمرده‌اند . سخن پردازى سيد در ستايش آل اللَّه سيّد مردى بلند همّت و حريص در برگرداندن حق به اهلش بود و به سبب كوشش و اجتهادى كه در نشر دعوت به مبدأ استوار خويش داشت و سخن پردازيهائى كه در ستايش خاندان پاك نهاد پيغمبر كرد ، بر بسيارى از شعراء فزونى و برترى يافت . و با جانبازى و فداكارى در راه تقويت روح ايمان در مردم و زنده كردن دلمردگان از طريق نشر فضائل آل اللَّه و پراكندن زشتيهاى دشمنان و بديهاى مخالفان آنان ، بر ساير سرايندگان سيادت پيدا كرد .