خداوند متعال با اين بيان مىخواهد بفرمايد كه : ملاك اختصاص مردان به برترىهائى ( نسبت به زنان ) فقط اعمال و وظايفى است كه عالم فطرت و آفرينش به هر يك از آن‌ها محوّل مىكند و اين تنها ملاك اختصاص است و با اين معيار استوار مردان بر زنان قيموميّت دارند . بنابراين زن در همه حقوق اجتماعى و احكام عبادى با مرد مشترك است ، و در كسب و ملكيّت و تعليم و تعلّم و جلب منافع و دفع ضررها استقلال دارد ، جز در آنچه كه به ملاحظه اين دو خصوصيّتى كه فطرت براى بقاى نوع انسان در زن قرار داده است از عهده او خارج است ، كه اين دو ويژگى يكى به منزله كشتزار بودن ( و محلّ پرورش نطفه انسان بودن اوست ) و ديگرى ظرافت و لطافت خلقت وى و به اين دو دليل از مرتبه مرد در فعاليّت و اعمال نيرو و سرسختى و شدّت و زندگى تعقّلى خارج مىشود . پس زن بر انجام اعمال سخت كه محتاج قدرت زياد و خشونت و تحمّل شديد است كه مهم‌ترين آنها جنگ و قضاوت و حكومت مىباشد ( طبعاً ) قادر نيست . به خلاف مرد كه در فطرتش اين خشونت و تعقّل قرار داده شده ، و او مرد است و براى مرد نسبت به زن درجه‌اى از برترى مىباشد و آن همان درجه تعقّل و بنيه جسمانى و بسط و فزونى در علم و قدرت بدنى اوست ، پس براى مردان بر زنان درجه و مزيّتى است . هم‌چنان كه خداوند عزّ و جلّ بر اساس يك معيار كلّى مجاهدين از مؤمنين را بر قاعدين از آنان برترى داده و فرموده است : « فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقاعِدِينَ دَرَجَةً وَ كُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنى . « 1 » » پس خداوند مردان را بر زنان درجه‌اى از برترى داده است ، با وجود اين‌كه

--> ( 1 ) آيه 95 از سوره 4 : نساء : « خداوند مجاهدين به مال و جان ( در راه خودش ) را بر مؤمنان قاعد و نشسته ( كه بذل مال و جان در راه خدا ندارند ) درجه و برترى داده است و براى همه خداوند پاداش نيكو وعده فرموده است . »