به طرق عديده از سيّد رسل و هادى سبل مرويست كه : من اخلص للّه أربعين صباحا ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . « 1 » [ روايات ظهور حكمت از قلب بر زبان ]

--> « فَلَمَّا قَضى مُوسَى الْأَجَلَ وَ سارَ بِأَهْلِهِ آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً قالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ . و همانطور كه ملاحظه مىشود : اين متن در هيچ يك از سه آيه فوق الذكر نيامده است ، گر چه معنى صحيحى دارد . و شايد مصنّف ( أعلى اللّه مقامه ) اين عبارت را به عنوان حكايت از قرآن نياورده بلكه به عنوان انشاء از خود به سبك لطيفى كه متّخذ از مجموع سه آيه و اضافاتى است ذكر كرده است . ( 1 ) - روايات ظهور حكمت از قلب بر زبان در كتب اصول شيعه در سه كتاب وارد شده است : اول در « عيون اخبار الرضا » عليه السّلام در صفحه 258 ، دوم در « عدّة الدّاعى » صفحه 170 ، سوم در « اصول كافى » ج 2 صفحه 16 وارد شده است . و در « بحار الانوار » از عيون درج 15 جزو دوم ص 85 ، و از عدّه در ص 87 ، و از كافى نيز در صفحه 85 ، نقل كرده است . اما روايت عيون با اسناد خود از دارم بن قبيصة بن نهشل بن مجمع النّهشلى الصّنعانى بسرّ من رأى روايت مىكند : قال : حدّثنا علىّ بن موسى الرضا عن أبيه عن جدّه عن محمد بن علىّ عن أبيه عن جابر بن عبد اللّه عن علىّ قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : ما أخلص عبد للّه أربعين صباحا إلاّ جرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . در بحار و همچنين در « سفينة البحار » به لفظ : ما أخلص عبد للّه أربعين يوما ، ذكر كرده‌اند . و اما روايت عدّة الدّاعى مرسلا از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آورده است كه : قال : من اخلص للّه أربعين يوما فجّر اللّه ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه . و اما روايت كافى با اسناد خود از ابن عيينه عن السّندىّ عن أبي جعفر عليه السّلام آورده است كه قال : ما أخلص عبد الإيمان باللّه أربعين يوما . . . أو قال : ما أجمل عبد ذكر اللّه