چون خداوند بهشت عدن را آفريد ، خشت‌هاى آن را از طلاى متلألِئ و درخشان ، و مِلاطِ آن را از مُشك ذوب شده قرار داد . و سپس به امر خدا بهشت عدن به اهتراز و حركت آمد ، و به سخن در آمد و گفت : أَنْتَ اللهُ لَا إلَهَ إلَّا أَنْتَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ . خوشا به حال كسى كه براى او مقدّر شده باشد در من داخل شود ؛ چون خداوند تعالى سوگند ياد كرده است كه : وَ عِزَّتِى وَ جَلَالِى وَ ارْتِفَاعِ مَكَانِى ! لَا يَدْخُلُكَ مُدْمِنُ خَمْرٍ ، وَ لَا مُصِرٌّ عَلَى رِبًا ، و لَا قَتَّاتٌ وَ هُوَ النَّمَّامُ ، وَ لَا دَيُّوثٌ وَ هُوَ الَّذِى لَا يَغَارُ وَ يُجْتَمَعُ فِى بَيْتِهِ عَلَى الْفُجُورِ ، وَ لَا قَلَّاعٌ وَ هُوَ الَّذِى يَسْعَى بِالنَّاسِ عِنْدَ السُّلْطَانِ لِيُهْلِكَهُمْ ، وَ لَا جَيُّوفٌ وَ هُوَ النَّبَّاشُ ، وَ لَا خَتَّارٌ وَ هُوَ الَّذِى لَا يُوفِى بِالْعَهْدِ . « 1 » « سوگند به عزّت خودم و جلال خودم و بلندى مقام و مرتبت خودم ! كه داخل در تو نمىشود كسى كه به خوردن مُسْكر مداومت كند ، و كسى كه بر ربا خوردن اصرار ورزد ، و كسى كه نمّامى و سخن چينى كند ، و كسى كه ديّوث باشد يعنى غيرت بر اهل خود نداشته باشد و در خانهء او براى فجور مجتمع شوند ، و نه آن كسى كه در نزد سلطان نمّامى و بدگوئى كند تا مردم را به هلاكت اندازد ، و نه جَيّوف و آن كسى است كه نبش قبر كند و كفن‌ها را بيرون آورد ، و نه خَتّار و آن كسى است كه مردم را گول بزند و مكر و خدعه كند و وفا به عهد خود ننمايد » .

--> ( 1 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ، ج 8 ، ص 199