و مثل گفتار ديگرش : يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا * يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً « 1 » . « در آن روز شفاعت كسى سودى ندارد ، مگر شفاعت كسى كه خداوند به او اذن شفاعت داده باشد و گفتار او را پسنديده باشد ، خداوند داناست به آنچه در برابر آنهاست ، و به آنچه در پشت سر آنهاست ؛ و آنان چنين توانى ندارند كه علمشان بر خداوند احاطه كند . » و مثل گفتار ديگرش : وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ . « 2 » « و شفاعت شفاعت خواهى سودى ندارد ، مگر نسبت به كسى كه اذن شفاعت از خدا گرفته باشد . » و مثل گفتار ديگرش : وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَرْضى . « 3 » « و چه بسيار از فرشتگانى كه در آسمانها هستند و به هيچوجه شفاعتشان سودى ندارد ، مگر بعد از آنكه خداوند نسبت به هر كس كه بخواهد و بپسندد ، اذن در شفاعت را بدهد . » آيات قرآن كريم در ثبوت شفاعت و نحوهء دلالت آنها در اين آيات چنانچه با كمال دقّت ملاحظه شود ، معلوم

--> ( 1 ) آيه 109 و 110 ، از سورهء 20 : طه ( 2 ) صدر آيه 23 ، از سورهء 34 : سبأ ( 3 ) آيه 26 ، از سورهء 53 : النَّجم