است و نيز در آخر مجموعه اى كه در آن شرح معلّقات سبع و أشعار ديگرى آمده ، به طبع رسيده است . بحث پيرامون قصيدهء غديريّهء حميريّه و در « ديوان حميرى » در ص 262 اين قصيده را ذكر كرده است و آن را از كتاب « ظَرافهء الاحلام » روايت كرده و گفته است كه روايت كتاب « ظرافهء الاحلام » منقّح و منقول از نسخه‌هاى خطّى قبل از ششصد سال است ، و مجموع ابيات آن را پنجاه بيت آورده است . و مرحوم مجلسى در « بحار » و مرحوم نورى در « دار السّلام » ابيات را پنجاه و چهار بيت ذكر كرده‌اند ، و بيت سى و ششم : إذَا مَرَّتْهُ فَاحَ مِنْ رِيحِهِ * أَزْكَى مِنَ الْمِسْكِ إذَا يَسْطَعُ را ذكر نكرده‌اند . و علّامهء أمينى در « الغدير » گويد كه : مجموع اين قصيده پنجاه و چهار بيت است . و در « مجالس المؤمنين » مجموع ابيات پنجاه و يك بيت است ؛ زيرا أوّلًا بيت 36 را نياورده است . و ثانياً بيت 46 و 48 و 50 و 51 را نيز ذكر نكرده است ؛ و چون يكى از ابيات را به دو مضمون مكرّر : هَذَا لِمَنْ وَالَى بَنِى أَحْمَدَا * وَ لَمْ يَكُنْ غَيْرُهُم يَتْبَعُ هَذَا لِمَنْ وَالَى بَنِى أَحْمَدَا * وَ الحُبُّ فِى غَيْرِهِمُ لَا يَنْفَعُ آورده است ، لذا مجموع ابيات را 51 بيت ذكر كرده است . و امّا در « ديوان حميرى » كه اين أشعار را از « ظرافة الاحلام » نقل كرده است ، و مجموعاً پنجاه بيت آورده است ، أوّلًا بيت 36 را آورده ، و ثانياً پنج بيت ديگر را كه عبارت‌اند از 46 و 47 و 48 و 54 و