هستند ؛ و اين است پاداش كسى كه از پروردگار خود در مراقبه و خشيت باشد . » دربارهء مؤمنان پاداش چنين است و رضايت حاصلهء آنان بدون قيد و شرط است ، تا چه رسد دربارهء رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم ؛ و با ملاحظهء اينكه آيه فَتَرْضَى در مقام امتنان و اختصاص آمده است ، پس حتماً بايد بالاتر از آنچه براى مؤمنين است بوده باشد ، و اوسع و اعظم از آن . و از طرفى مىدانيم كه خداوند دربارهء رسولش فرموده است : بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ « 1 » . « به مؤمنان رؤوف و مهربان است . » و با اين گفتار مراتب رأفت و رحمت او را به مؤمنان تصديق نموده و گواهى داده است ؛ حال چگونه رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم راضى مىشود و نفسش طيب خاطر و آرامش پيدا مىكند ، كه در نعيم بهشت متنعّم باشد و در باغهاى آنجا مشغول گردش و تفريح و تفرّج گردد و از جميع لذّات سرمديّه لذّت ببرد ، و جمعى از مؤمنان در دركات سعير جهنّم و در طبقات آتش دوزخ گرفتار و محبوس بوده باشند ؟ در حالى كه آنان اعتراف به ربوبيّت حضرت حقّ دارند و اقرار به رسالت برگزيده و رسولش و آنچه او از جانب خداوند آورده نموده‌اند ، ليكن بواسطهء غلبهء جهالت و پيروى از نفس امّاره و بازى گريهاى شيطان گناهانى را مرتكب شده ، و بدون

--> ( 1 ) ذيل آيه 128 ، از سورهء 9 : التّوبة