كه بندهء گناهكار اسراف كنندهء بر نفس خود و بر جان خود سزاوار نيست از رحمت خدا نااميد باشد ، تا وقتى كه توبه و اسلام و عمل صالح در اختيار و در دسترس اوست . پس اين رحمتِ خداوندى ، رحمت مطلقه نيست ؛ رحمت مقيّده است ، كه خداوند بندگان خود را امر فرموده است كه بدان تمسّك جويند و با توبه و اسلام و اتّباع از عمل صالح موجبات غفران خود را پايه سازى كنند ؛ معناى رضا در آيه : وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى و آيه سورهء بيّنه و امّا در آيه اعطاء پروردگار به حدّى كه رضا حاصل شود ، اين رضا ، رحمت مطلقه و رحمت عامّه است كه خداوند به پيغمبرش كه رحمةٌ للعالَمين است بطور مطلق و بدون قيد و شرط عنايت فرموده است ؛ و اين وعده ايست كه نفس رسول الله بدان شاد و مسرور شد و موجب گوارائى و طيب خاطر آن حضرت گشت . و شرح اين داستان آن است كه اين آيه در مقام امتنان است ، و وعده اى را به رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم داده است كه به هيچ يك از مخلوقات نظير و شبيه آن را نداده است ؛ و مىبينيم كه در اينجا هم اعطاء خداوند مطلق است و هم رضاى رسول الله مطلق است . امّا از نظر اعطاء : خداوند شبيه آن را به بعضى از بندگان خود در بهشت عنايت فرموده است : آنجا كه گويد : لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ « 1 » .

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 22 ، از سورهء 42 : الشّورَى : « براى بهشتيان در بهشت