واقع است ، و آن ثواب و عذابى است كه بين دنيا و آخرت است . و اين آيه ردّ بر كسى است كه عذاب قبر و ثواب و عذاب قبل از روز قيامت را انكار كرده است . و اين همان قول حضرت صادق عليه السّلام است كه فرمود : سوگند به خدا كه من بر شما ترسى ندارم ، مگر از عذاب برزخ ؛ امّا در روز قيامت كه امر به ما واگذار مىشود ، ما بر شما ولايت داريم و شما را مورد شفاعت قرار مىدهيم ! » از اين روايت نيز به طور صراحت بدست مىآيد كه شفاعت ، به معناى برداشتن عذاب به شفاعت ، قبل از قيامت نيست . و امّا آن رواياتى كه وارد است كه در حال مرگ ، رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم و أئمّهء طاهرين سلام الله عليهم أجمعين حاضر مىشوند ، و در قبر حاضر مىشوند ، و مؤمن را بر شدائد احوالى كه در پيش دارد كمك مىكنند ؛ اين از باب شفاعت نيست ، بلكه از قبيل تصرّفات و حكومتى است كه به اذن خداوند متعال به آنها تفويض شده است . و ما به زودى در بحث أعراف إن شاء الله تعالى بيان مىكنيم كه قول اصحاب اعراف كه ائمّهء طاهرين هستند در مواجههء خود با دوزخيان كه : أَ هؤُلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمْتُمْ لا يَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ « 1 » .

--> ( 1 ) آيه 49 ، از سورهء 7 : الاعراف