« آيا اين بهشتيان‌اند كه شما در دنيا سوگند ياد مىكرديد كه خداوند آنان را مورد رحمت خود قرار نمىدهد ؟ ! همهء شما داخل در بهشت شويد ، كه هيچ ترس و هيچ اندوهى براى شما نيست ! » اين خطاب « داخل بهشت شويد » ، خطاب حكومتى است كه از واليان و امامان صادر مىشود . و مىتوان از جهتى اين آيه ذيل را نيز از اين قبيل دانست : يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ الآيَة « 1 » . « روز قيامت ، روزى است كه ما هر يك از مردم را به واسطهء امامشان مىخوانيم ، پس آن كسى كه نامهء عملش به واسطهء جنبهء راست او كه امام حقّ است داده شود ، آنان نامهء عمل خود را مىخوانند ، و هيچ به آنان ستم نمىشود . » وساطت امام در خواندن ، و دادن نامهء عمل به توسّط امام ، از قبيل حكومت موهوبه و واگذار شده است . و از مجموع اين بحث به دست آمد كه زمان وقوع شفاعت در آخرين موقف از مواقف قيامت است كه با شمول غفران خداوند يا براى جلوگيرى از دخول در آتش ، و يا به اخراج بعضى از كسانى كه در آتش رفته‌اند ، به واسطهء اتّساع رحمت حضرت حقّ و ظهور كرامت مىباشد ؛ و الحَمدُ لِلَّه . لِلَّهِ الحَمْدُ وَ لَه المِنَّهء كه اينك بحث ما دربارهء شفاعت پايان

--> ( 1 ) آيه 71 ، از سورهء 17 : الإسراء