من عرض كردم : اى پسر رسول خدا ! من محبّان و شيعيان شما را در عين آنكه آن اوصاف و افعال را از آنها براى شما بازگو كردم ، چنين مىبينم كه اگر به يك نفر از آنان به قدر ما بين مشرق و مغرب عالم طلا و نقره داده شود تا دست از محبّت و موالات شما بردارند و محبّت و موالات غير شما را بگيرند ، چنين نخواهند كرد ؛ و اگر صورت‌ها و بينىهاى چهرهء آنان با شمشيرهاى برّان هدف قرار گيرد و در راه شما كشته شوند ، بازگشت نمىكنند و از محبّت و ولايت شما منصرف نخواهند شد . و من ناصبان و دشمنان شما را در عين آنكه آن اوصاف و افعال را از آنها براى شما بازگو كردم ، چنان مىيابم كه اگر به يك نفر از آنها به اندازهء ما بين مشرق و مغرب عالم طلا و نقره داده شود ، تا آنكه از محبّت طواغيت زمان و از موالاتشان كنده و بريده شوند و به محبّت و موالات شما درآيند ، چنان نخواهند كرد . و اگر صورت‌ها و چهره‌هايشان هدف شمشير قرار گيرد و در راه آن طواغيت به قتل برسند ، بازگشت نمىكنند و مرتدع نمىشوند . و چنانچه يك نفر از آنها مدحى و منقبتى و فضيلتى از شما بشنود ، مُشمئز مىگردد و چِندشش مىشود و رنگ صورتش تغيير مىكند ، و بر اساس بُغض و عداوتى كه با شما دارند و محبّتى كه به آنها دارند ، آثار كراهت و ناخرسندى در سيمايشان مشهود مىشود . حضرت باقر عليه السّلام تبسّمى نموده و فرمودند : اى ابراهيم ! ههُنَا هَلَكَتِ الْعَامِلَةُ النَّاصِبَةُ تَصْلى ناراً حامِيَةً * تُسْقى مِنْ عَيْنٍ