« چهار نفرند كه در روز قيامت من شفيع آنان هستم : اكرام كنندهء ذرّيّهء من ، برآورندهء حاجت‌هاى آنها ، كوشا در امور آنها در مواقع گرفتارى و ضرورت ، و دوستدارندهء آنها با زبان و دل . » و صدوق در « اعتقادات » گفته است : اعْتِقادُنا فى الشَّفَاعَةِ أنَّها لِمَنِ ارْتَضَى دينَهُ مِنْ أهْلِ الْكَبآئِرِ وَ الصَّغآئِرِ ، فَأَمّا التّائِبونَ مِنَ الذُّنوبِ فَغَيْرُ مُحْتاجينَ إلىَ الشَّفَاعَةِ . وَ قَالَ النَّبِىُّ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ : مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِشَفَاعَتِى فَلَا أَنَالَهُ اللهُ شَفَاعَتِى . « 1 » . « اعتقاد ما طائفهء شيعه در شفاعت آنست كه آن براى افرادى است كه داراى دين پسنديده باشند ، از افرادى از آنها كه معصيت‌هاى كبيره و صغيره انجام مىدهند ، و امّا توبه كنندگان از گناه نيازمند به شفاعت نيستند . و رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم فرموده‌اند : كسى كه به شفاعت من ايمان نداشته باشد ، خداوند او را نائل به شفاعت من نمىكند . » و صدوق در كتاب « فَضائل الشّيعة » از حضرت صادق عليه السّلام با إسناد خود آورده است كه : إذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَمَةِ نَشْفَعُ فِى الْمُذْنِبِ مِنْ شِيعَتِنَا فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ فَقَدْ نَجَّاهُمُ الله « 2 » « چون روز قيامت شود ، ما دربارهء گناهكاران از شيعيان خود شفاعت مىكنيم ؛ و امّا نيكوكاران ، آنها را خداوند نجات بخشيده

--> ( 1 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ، جلد 8 ، ص 58 ( 2 ) همان مصدر ، ص 59