است مورد رضايت قرار گرفته است ، نه عمل و كردار و رفتار . ولى چون از طرفى داريم كه : فَإِنَّ اللَّهَ لا يَرْضى عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ « 1 » « پس بدرستى كه خداوند از گروه فاسق راضى نيست و فسق مورد پسند او نيست . » اگر اين فسق ، فسقِ عقيدتى و دينى ، يعنى عدول از عقيدهء پاك و دين حقّ باشد ، منافاتى با اين بحث ما ندارد ، چون كسانى كه فسق در عقيده و آئين دارند مورد شفاعت واقع نمىشوند . و اگر مراد از اين فسق ، فسقِ عملى يعنى ارتكاب گناه و معاصى كبيره باشد ، به واسطهء شفاعت تبديل به حسنه مىگردد و ديگر فسقى نيست . چون از ثمراتِ شفاعت تبديل سيّئات به حسنات است ، و در اين صورت رضايت حضرت حقّ حاصل است . و بنابراين ، نتيجه اين مىشود كه شفاعت دربارهء كسانى است كه عقيده و آئينشان پسنديده باشد ، و كردارشان پسنديده نباشد . و اين همان است كه گفتيم مراد مرتكبين كبائر از اصحاب يمينند . آيات وارده در شرائط شفاعت‌شوندگان دوّم : مجموعهء آياتى كه از ضمّ آنها به يكديگر اين حقيقت بدست مىآيد . توضيح آنكه در قرآن كريم داريم : يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً * وَ نَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلى جَهَنَّمَ وِرْداً * لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ

--> ( 1 ) ذيل آيه 96 ، از سورهء 9 : التّوبة