عَهْداً « 1 » . « روز قيامت روزى است كه ما مردمان متّقى و پرهيزكار را مجتمعاً به سوى خداوند رحمن محشور مىگردانيم ، و مردمان مجرم را به سوى ورود در جهنّم روانه مىسازيم . و آنها تملّكِ شفاعت را ندارند ، مگر آن كسى كه در نزد خداوند رحمن عهدى را پذيرفته باشد . » و چون مراد از شفاعت در اينجا مصدر مَبْنىّ لِلْمَفعول است ، يعنى شفاعت شدن ، نه شفاعت كردن ؛ فلهذا بدست مىآيد كه از مجرمان آن كسى كه عهد خدا را پذيرفته باشد مستحقّ شفاعت است . زيرا كه هر مجرمى كافر نيست و دخول در آتش براى او حتمى نيست ؛ به دليل آنكه در قرآن مجيد وارد است : إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى * وَ مَنْ يَأْتِهِ مُؤْمِناً قَدْ عَمِلَ الصَّالِحاتِ فَأُولئِكَ لَهُمُ الدَّرَجاتُ الْعُلى . « 2 » « حقّاً آن كسى كه به سوى پروردگارش رود و مجرم باشد ، براى اوست جهنّم كه در آن نه مىميرد و نه زنده مىماند . و هر كس كه با ايمان باشد و اعمال صالحه به جاى آورده باشد و به سوى پروردگارش رود ، براى ايشان درجات و مقامات بلند پايه ايست . »

--> ( 1 ) آيات 85 تا 87 ، از سورهء 19 : مريم ( 2 ) آيه 74 و 75 ، از سورهء 20 : طه