إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ « 1 » . « اگر شما از گناهان بزرگى كه از آن نهى شده‌ايد اجتناب ورزيد ، ما گناهان كوچك شما را مىآمرزيم ! » و بنابراين كسى كه گناهانش آمرزيده نشده است و در روز قيامت نياز به شفاعت دارد ، كسى است كه گناه كبيره انجام داده است ؛ زيرا اگر گناه او صغيره بود ، ترك گناه كبيره ، خود به خود موجب غفران و آمرزش او بود . شفاعت از آنِ اصحاب يمين مبتلا به گناه كبيره است ترك كبيره مُكَفِّر گناه صغيره است . و از اينجا خوب معلوم شد كه شفاعت براى مرتكبين كبيره از اصحاب يمين است و طبق احاديث وارده از شيعه و سنّى ، رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرموده‌اند : إنَّمَا شَفَاعَتِى لِاهْلِ الْكَبَآئِرِ مِنْ أُمَّتِى فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ فَمَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ . « شفاعت من فقط راجع به معصيت‌كاران كبيره از امّت من است . و امّا محسنين براى آنها راه مؤاخذه اى نيست . » استاد ما علّامهء طباطبائى مُدّ ظلُّه العالى از تفسير « الدُّرّ المنثور » نقل كرده‌اند كه اين حديث را حاكم با تصحيح آن و بيهقى در « بعث » تخريج كرده‌اند از جابر بن عبد الله أنصارى كه چون رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم اين آيه را قرائت كردند : وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى .

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 31 ، از سورهء 4 : النّسآء