فرمودند : إنَّ شَفَاعَتِى لِاهْلِ الْكَبَآئِرِ مِنْ أُمَّتِى . « 1 » و البتّه معلوم است كه مراد از مُحسنان كه به معناى نيكوكاران است ، همان ترك كنندگان معصيت كبيره هستند ، نه معصيت صغيره ؛ و اين استفاده از تقابل و تقارن محسنين با اهل كبائر در گفتار حضرت حاصل مىشود . مراد از أصحاب يمين ، پيروان امام حقّ است و از جهت ديگر بحث ، آنكه : همانطور كه در بحث نامهء عمل بيان شد مراد از اصحاب اليمين كه همان اصحاب مَيْمَنه هستند در قبال اصحاب شِمال و اصحاب مَشْئَمه ، آن است كه نامهء عمل انسان از جانب راست كه كنايه از جانب سعادت و امام حقّ است به ايشان برسد نه آنكه به دست راست ايشان برسد ؛ چون مىفرمايد : أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ و نمىفرمايد : اوتىَ كِتابَهُ فى يَمِينهِ يا إلَى يَمِينِهِ . و باءْ باءِ سببيّت است ؛ يعنى نامهء عمل به سبب يمين كه مراد امام حقّ است به ايشان مىرسد ، چون در قرآن كريم وارد است كه : يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا . « 2 » « روزى مىرسد كه ما تمام مردمان را به وسيلهء امامشان مىخوانيم پس كسى كه نامهء عمل او به وسيلهء جانب راست كه جانب سعادت است به او داده شود ، پس ايشان نامهء عمل خود را مىخوانند ؛ و به قدر پوست نازك روى هستهء خرما به آنها ستم

--> ( 1 ) « الميزان فى تفسير القرءَان » ج 14 ، ص 308 ( 2 ) آيه 71 ، از سورهء 17 : الإسراء