كلّى را در شفاعت أعمال حسنه و صالحه مىرساند . از اينجاست كه مىبينيم در اخبار و آثار ، قضايا و داستانهاى عجيبى دربارهء آمرزش گناهان بواسطهء عمل خيرى چون رحمت آوردن به زير دست ، و عفو از خطاكار ، و استمالت و دلجوئى از يتيم و دل شكسته و مريض ، و يا إطعام غذا به شخص گرسنه ، و آشاميدن آب به شخص تشنه و غيرها آمده است . يعنى آن عمل كه حقّاً انسان بدون هيچ غرض و اميد پاداش و اجرى ، صرفاً براى خدا و براى احياء نفس و يا دفع ظلم از ستمگرى بجاى آورد ، اين اعمال كه از روى صفاى باطن سر مىزند و هيچكس اطّلاع ندارد و بجا و به موقع در محلّ خود مىنشيند ؛ مانند رعد و برق خرمن گناهان را آتش مىزند و همانند نور الهى ، حجاب‌هاى نفسانيّه را كنار مىزند ، و بالاخصّ براى سالكان راه خدا چنان مؤثّر و مفيد و سريع است كه حدّى بر آن متصوّر نيست . چه بسيارى از محجوبان كه سالهاى دراز در هجران بسر برده‌اند ، بواسطهء صِرف آب دادن به دست مادر در هواى سرد زمستان ، و يا پذيرائى از او در مواقع مرض و شدّت ، و تحمّل آزارها و گفتارهاى درشت و زنندهء او ، به مقامات و درجاتى رسيده‌اند . در كتب اخلاق براى عيادت مَرضى بالاخصّ مريضهاى شكسته دل و فقير و بى كس در بيمارستان‌ها ، براى رفع قبض و پيدايش گشايش‌هاى معنوى ، مطالبى هست ؛ شيخ سعدى شيرازى در اين باره سروده است :