وَ مَلِكٍ مُقَرَّبٍ مَا شُفِّعُوا « 1 » . « حضرت صادق عليه السّلام گفتند : در روز قيامت ، مؤمن براى دوستش شفاعت مىكند ، مگر آنكه آن دوست ناصبى ( به امام دشنام دهد و سبّ كند ) باشد ؛ و اگر براى شخص ناصبى تمام پيامبران مرسل و فرشتگان مقرّب شفاعت كنند ، پذيرفته نمىشود . » و در « محاسن » از ابن محبوب از أبان از أسد بن إسمعيل از جابر بن يزيد روايت كرده است كه : قَالَ : قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ : يَا جَابِرُ ! لَا تَسْتَعِنْ بِعَدُوِّنَا فِى حَاجَةٍ ! وَ لَا تَسْتَعْطِهِ ! وَ لَا تَسْأَلْهُ شَرْبَةَ مَآءٍ ! إنَّهُ لَيَمُرُّ بِهِ الْمُؤْمِنُ فِى النَّارِ فَيَقُولُ : يَا مُؤْمِنُ أَ لَسْتُ فَعَلْتُ بِكَ كَذَا وَ كَذَا ؟ ! فَيَسْتَحْيِى مِنْهُ فَيَسْتَنْقِذُهُ مِنَ النَّارِ . فَإنَّمَا سُمِّىَ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً لَانَّهُ يُؤْمِنُ عَلَى اللهِ فَيُؤْمِنُ أَمَانَهُ . « 2 » « حضرت باقر عليه السّلام فرمودند : اى جابر ! از دشمنان ما در حاجتى كه دارى يارى مطلب ! و از او عطيّه و عطا مخواه ! و يك شربت آب نيز از آنها تقاضا مكن ! چون مؤمن در روز قيامت از كنار آتش عبور مىكند ، و آن دشمن ميگويد : اى مؤمن ! مگر من همان كس نبودم كه براى تو چنين و چنان كردم ! ؟

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ج 8 ، ص 41 ؛ و « ثواب الاعمال و عقاب الاعمال » طبع مصطفوى ، ص 203 ( 2 ) « بحار الانوار » طبع كمپانى ، ج 3 ، ص 301 ؛ و طبع حروفى ، ج 8 ، ص 42 ؛ ولى در « محاسن » مطبوع ، ج 1 ، ص 185 بجاى لفظ وَ لَا تَسْتَعْطِهِ ، وَ لَا تَسْتَطْعِمْهُ « و از او طعام و خوراك مخواه » آورده است .