مىكند ، و آنان در آنجا ادراك اين معنى را مىكنند كه در آنجا دوست صديق و حميمى هست كه براى بعضى ثمر دارد ؛ چون ميفرمايد : فَمَا لَنَا « براى ما نيست » يعنى براى ديگران هست ، و نيز آن نفع و شفاعت براى مؤمنان ثمر بخش است نه براى ما ؛ پس شفاعت براى مؤمنان است ، و البتّه بايد از جانب مؤمنان نيز بوده باشد . در « كافى » با إسناد متّصل خود از عبد الحميد وابشىّ روايت كرده است كه گفت : به حضور حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام عرض كردم : همسايه اى داريم كه تمام گناهان را مرتكب مىشود ، و حتّى نماز را هم ترك مىكند تا چه رسد به غير از آن ! حضرت فرمودند : سُبْحَانَ اللهِ ! چقدر اين گناه بزرگى است ؟ آيا ميل داريد كه من به بدتر از اين كس شما را خبر دهم ؟ ! عرض كردم : آرى ! حضرت فرمود : كسى كه به ما دشنام دهد و ناصبى باشد از او بدتر است . أَمَا إنَّهُ لَيْسَ مِنْ عِبْدٍ يُذْكَرُ عِنْدَهُ أَهْلُ الْبَيْتِ فَيَرِقَّ لِذِكْرِنَا إلَّا مَسَحَتِ الْمَلئِكَةُ ظَهْرَهُ وَ غُفِرَ لَهُ ذُنُوبُهُ كُلُّهَا ، إلَّا أَنْ يَجِىءَ بِذَنْبٍ يُخْرِجُهُ مِنَ الإيمَانِ . وَ إنَّ الشَّفَاعَةُ لَمَقْبُولَةٌ ، وَ مَا تُقْبَلُ فِى نَاصِبٍ . وَ إنَّ الْمُؤْمِنَ لَيَشْفَعُ لِجَارِهِ وَ مَا لَهُ حَسَنَةٌ . فَيَقُولُ : يَا رَبِّ جَارِى كَانَ يَكُفُّ عَنِّى الاذَى فَيَشْفَعُ فِيهِ . فَيَقُولُ اللهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى : أَنَا رَبُّكَ ! وَ أَنَا أَحَقُّ مَنْ كَافَى عَنْكَ فَيُدْخِلُهُ الْجَنَّةَ وَ مَا لَهُ مِنْ حَسَنَةٍ .