و پس از اين حضرت رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم دست خود را بسوى آسمان بلند نموده ، عرض كرد : بار پروردگارا من تو را گواه ميگيرم ، كه من دوستدار كسى هستم كه آنها را دوست بدارد ، و مُبْغِض كسى هستم كه نسبت به آنان بغض بورزد ، و سلامتم با كسى كه با آنان به سلامت رفتار كند ، و در جنگم با كسى كه با آنان محاربه كند ، و دشمنم با كسى كه با آنها دشمنى كند ، و ولىّ هستم براى كسى كه ولايت آنان را متعهّد گردد ! » توسّل انبياء به خمسهء طيّبه عليهم السّلام أخبار بسيارى داريم كه انبياء بطور مطلق ، و اصفياء آنان چون آدم أبو البشر و داود و شعيب و أيّوب و لوط و إدريس ، و پيغمبران أُولوا العزم چون نوح و إبراهيم و موسى و عيسى به حضرت خاتم النّبيّين مُحمَّد بن عبد الله و أمير المؤمنين علىّ و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام متوسّل مىشدند ، و براى رفع مشكلات و مغفرت خطايا و ارتقاء مقامات از ارواح تابناك آنها استمداد مىجستند . البتّه اين به جهت عُلُوّ مقام و نورانيّت معنوى و ملكوتى آنهاست كه براى التماس و التجاء به درگاه حضرت احديّت خود را ناچار از استمساك از اين آيات الهيّه ميديدند ؛ و الّا اين مقام ، مقامِ اعتبارى و امر تشريفى نيست ، زيرا اين نوع اعتباريّات در حقائق راهى ندارد ؛ آن أصالت و واقعيّت و آن طهارت مطلقهء ذوات طيّبهء خمسه بود كه همهء سابقين و لاحقين را به خضوع و خشوع در مىآورد ، و براى وصول به درگه قرب حضرت بارى تعالى شأنُه العزيز ناچار از عبور از حجاب